Grondstoffen in je portefeuille opnemen is geen alles-of-niets vraag. Het is eerder een kwestie van doseren. Te weinig, en het effect op diversificatie is vooral psychologisch. Te veel, en je portefeuille gaat schommelen alsof je elke dag op een schip staat. Het doel van allocatie is een balans tussen stabiliteit en blootstelling: je wil profiteren van de unieke eigenschappen van grondstoffen zonder dat je nachtrust de prijs betaalt.
Start met je basisportefeuille
Allocatie begint niet bij grondstoffen, maar bij je basis: aandelen, obligaties en cash. Grondstoffen zijn meestal een “satelliet”: een extra laag die specifieke risico’s opvangt of extra kansen creëert. Als je basis al zeer risicovol is, kan een hoge grondstoffenallocatie te veel worden. Heb je een defensieve basis, dan kunnen grondstoffen een interessante diversifier zijn—maar ook daar geldt: doseer.
Typische bandbreedtes (en waarom dat geen wet is)
In veel portefeuilles zie je grondstoffenallocaties ergens tussen 2% en 10%. Voor sommige beleggers kan dat hoger, zeker als ze grondstoffen strategisch gebruiken tegen inflatie of als onderdeel van een “real assets”-hoek samen met vastgoed en infrastructuur. Maar bandbreedtes zijn geen garantie. Het juiste percentage hangt af van je horizon, je tolerantie voor volatiliteit en het instrument dat je gebruikt (breed mandje versus één markt).
Breed mandje of gerichte thema’s?
Een brede index kan de meest rustige instap zijn. Je krijgt energie, metalen en landbouw in één pakket. Maar je betaalt ook voor het gemiddelde: als één subcategorie langdurig tegenwind heeft, kan het rendement vlak blijven. Gerichte thema’s (bijvoorbeeld edelmetalen of industriële metalen) kunnen beter passen bij een duidelijk doel, maar ze vragen ook meer discipline: je moet kunnen accepteren dat je thema soms jaren uit de gratie is.
Rebalancing: de stille kracht
Grondstoffen kunnen snel uit verhouding groeien. Een energie-rally kan je “5%” ineens “9%” maken. Rebalancing is dan het terugbrengen naar je doelgewicht. Dit is psychologisch lastig, want je verkoopt wat goed ging en koopt wat achterbleef. Maar net dat maakt rebalancing krachtig: het is een automatische manier om winst te nemen en risico te normaliseren. Werk met vaste momenten (bijvoorbeeld maandelijks of per kwartaal) om impuls te vermijden.
Alloceren per ‘driver’
- Inflatie/monetair: vaak edelmetalen of brede mandjes met energie.
- Groei/infrastructuur: industriële metalen zoals koper en aluminium.
- Weer en seizoenen: landbouwproducten, selectief en met kennis van cycli.
- Geopolitiek: energie kan het meest direct reageren, maar ook het meest grillig zijn.
Een praktische opbouw in stappen
Veel beleggers hebben baat bij een stapsgewijze aanpak. Stap 1: kies een breed instrument en begin klein (bijvoorbeeld 2% tot 4%). Stap 2: observeer hoe het voelt en hoe het zich gedraagt in jouw portefeuille. Stap 3: breid uit als het je doel ondersteunt en je discipline intact blijft. Stap 4: pas toe dat je niet méér risico neemt omdat iets “goed gaat”. De markt beloont zelden euforie op lange termijn.
Als je grondstoffen vooral ziet als inflatiecomponent, lees dan zeker verder op inflatie en grondstoffen. Daar scheiden we mythe van mechaniek.
Allocatie als gesprek met jezelf
Een goede allocatie voelt niet als een gok, maar als een gesprek: “Welke risico’s heb ik al? Wat ontbreekt? Wat kan grondstoffen toevoegen?” Als je vooral technologieaandelen hebt, kan een kleine grondstoffenlaag je cyclische blootstelling verbreden. Als je al veel cyclisch zit, kan een extra grondstoffenlaag juist dubbelop zijn. De beste allocatie is dus persoonlijk en contextafhankelijk.
De ‘temperatuurtest’
Stel je voor dat jouw grondstoffenpositie in een maand 15% daalt. Wat doet dat met je totale portefeuille? En vooral: wat doet dat met jouw gedrag? Als je dan in paniek zou verkopen, is je allocatie te hoog. Allocatie gaat niet alleen over cijfers, maar ook over hoe je reageert als cijfers tegen je praten.
Herbalanceer met een band
In plaats van exact op 5,0% te mikken, kun je werken met een band (bijvoorbeeld 4% tot 6%). Pas als je buiten die band valt, rebalanceer je. Dat vermindert transacties en voorkomt dat je te veel “micromanaget”.
Verdieping in één adem
Als je dit onderwerp nog concreter wil maken, kijk dan eens naar een echte beslissing die je deze week kunt nemen: kies één instrument, lees de factsheet, en schrijf in je eigen woorden op wat je koopt, hoe het rendement tot stand komt en welke drie risico’s je accepteert. Die oefening lijkt simpel, maar ze dwingt je om jargon om te zetten in begrip. Het is precies dat begrip dat op lange termijn het verschil maakt tussen een portefeuille die rustig groeit en een portefeuille die je emoties uitput. Onthoud: grondstoffen belonen niet de luidste mening, maar de meest consistente uitvoering.